woensdag 31 augustus 2016

De kleinste stap met het meeste effect

Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met Kaizen. Voor wie niet weet wat dit is: Kaizen is de kunst van kleine stappen zetten, om zo grote veranderingen te kunnen bewerkstelligen. Want wie grote stappen zet, activeert een deel van het brein waar ook weerstand, verzet en angst vandaan komen. Kleine stappen zetten bedot het brein want het heeft dan niet door dat je toewerkt naar een doel. Maar die kleine stappen maken wel noodzakelijke verbindingen aan in je brein, waardoor de weg naar je doel toe wordt bereid.

Kaizen is voor mij heel interessant. Van nature pak ik alles groots en meeslepend aan en met een aandoening als ME/CVS wordt mijn brein voortdurend overprikkeld en in staat van alarm gebracht. Dus loont het de moeite om kaizen toe te passen in mijn dagelijkse leven.

Gisteren schreef ik: 'ik wil worden wie ik ben in dit lichaam' . Dat klinkt nogal dramatisch. Maar het klopt wel. Wie ziek is, wil beter worden. Dus was de focus heel lang gericht op dingen doen: 'als ik dit of dat doe, word ik vast beter'. Veel later kwam het besef dat beter worden misschien niet iets doen is, maar vooral iets niet doen. Geen grenzen overschrijden maar luisteren naar mijn lijf.

Beter werd ik niet maar er was sindsdien wel een significante verbetering. Ik heb geleerd dat heel veel behandelingen allemaal wel iets hebben dat ik kan gebruiken. Dus schoof mijn toestand langzaam op van volledig plat liggen naar iets meer kunnen doen in het dagelijkse leven.

Toen ik dat punt bereikte probeerde ik ook mijn conditie te verbeteren en spieren sterker te maken. Onder begeleiding van een fysiotherapeut en ook zelf in het dagelijkse leven. Maar hier stokte de vooruitgang. Mijn lijf blijft reageren alsof er een noodtoestand is na het doen van wat spierversterkende oefeningen.

Dus was het ritme van de afgelopen jaren, proberen op te bouwen, onderuit gaan, wonden likken, doorgaan, plannetje maken, weer proberen op te bouwen, onderuit gaan. Afijn, zo dus, het is jullie vast duidelijk.

Nu kind weer terug naar school is, is het ook weer makkelijker een vast dagritme te hanteren van kleine klusjes, mediteren, wat lezen, etc. Ik heb de afgelopen jaren geleerd om actie en ontspanning af te wisselen en daar ook naar te handelen. Ik voel tegenwoordig ook goed aan of ik voldoende energie heb om bijvoorbeeld even naar de bieb te gaan of dat ik dat beter een dag kan opschuiven.

Met dat in gedachten wil ik ook weer gaan lopen. Want alle dagen naar buiten gaan is goed, niet alleen voor mij maar voor iedereen. Het lopen gaat tot nu toe altijd zo: ik doe een loopje, dat gaat goed en besluit dat om de dag te gaan doen. Na een week raak ik in een hallelujahstemming en ga meteen voor de grote loop (een wandeling van 25 minuten langs het IJsselmeer). Dan stort ik in. Niet zozeer vanwege die wandeling maar omdat ik denk dat het goed ging en ik in de adrenalinekick die volgt ga stofzuigen of dweilen of wat dan ook.

Die adrenalinekick moet ik zien te vermijden weet ik nu. Met kaizen in gedachten, kies ik voor de kleinste stap op weg naar meer verbetering. De kleinste stap is een loopje vanuit mijn huis naar het park hierachter, ik loop een paar meter het park in en draai me dan om en ga weer terug. Dat is 8 minuten lopen (voor mij dan want ik heb het tempo van een slak, als kind en man dit lopen zijn ze met 4 minuten terug). Deze wandeling is zo klein dat het geen wandeling mag heten. Zo klein dat het vergelijkbaar is qua energie met douchen of aankleden. Dat kan ik wel, ook op mindere dagen, als ik het maar zo klein blijf aanpakken.

Wat ik moeilijker vind, maar wel doe is de stemmen in mijn hoofd negeren. Want doorlopen als ik in het park ben is heel verleidelijk. Het is mooi weer, het gras is groen, ik zie mooie vogels, ladidadila. Zo dus. En er is ook een stem die brult dat ik een loser ben, omdat ik maar zo kort kan wandelen. En een stem die zegt dat vast iedereen in het park naar me kijkt, 'wat doet die vrouw nou, die loopt een paar meter het park in en dan draait ze zich om. En dat doet ze elke dag. Ja, logisch dat overgewicht'.

Jullie zien, ik ben mijn eigen strengste criticus. Wie heeft een vijand nodig, met zulke stemmen in zijn hoofd? Dus negeer ik ze, en als dat niet lukt zet ik gewoon het geluid uit. Want ik doe het toch, die kleinste stap die ik kan zetten zonder terugslag, ook op slechte dagen.

En ik bepaal geen doel. Het doel is het lopen zelf en het alle dagen even buiten zijn, niet de uitbreiding. Vandaar uit zie ik wel verder. Ik meld me in ieder geval niet aan voor de dam-tot-dam-loop ;-).

Wat is jouw valkuil als je iets wilt aanpakken? En wat zou dan jouw kleinste stap zijn?

ps: voor wie meer wil weten, ik schreef een paar jaar geleden een blog over een boek dat ingaat op kaizen, dat lees je hier

dinsdag 30 augustus 2016

Financieel onafhankelijk of toch maar gewoon kneuterig

Toen ik laatst de lezersstatistieken van mijn blog zat te bekijken - je moet toch wat - stuitte ik op wat bezoekers die via het MMM-forum hier terecht zijn gekomen. Ik viel midden in een discussie waarbij iemand aan de anderen vroeg of ze mijn blog kenden. En toen volgde er een discussie die er op neer kwam dat mijn blog eerst wel oké was - toen ik de rubrieken 'de portemonnee' had en 'het aflosverhaal van',  maar dat het later wat kneuterig werd.

Dat klopt helemaal. Ik ben zeker wat kneuteriger gaan schrijven. Ik denk ook dat mensen die het blog Mister Money Mustache heel leuk vinden, mij wat minder aantrekkelijk vinden. Ik ben zelf geen MMM-fan. Hoewel ik altijd heel enthousiast word als iemand erover vertelt en het dan toch weer ga lezen maar na een paar blogpostst houd ik het weer voor gezien.

Dat ligt niet aan MMM of de kwaliteit van zijn blog (hoewel ik de opmaak erg onrustig vind en dat speelt zeker mee) maar aan mij en hoe ik in het leven sta. En mensen die heel erg gefascineerd worden door de tips en vooral leefwijze van MMM hebben inderdaad weinig aan mij, denk ik.

Ik geef ook geen hele concrete consumindertips meer. In het begin wel, toen ik nog onder de naam Spaarcentje schreef. 'Maak een weekmenu, je eigen wasmiddel, kook vers, betaal jezelf eerst uit, bla die bla'. Ik zat toen zelf in mijn eigen consumindertrip en deelde graag wat ik heb ervaren. Voor mij was het een openbaring om te merken dat door een beetje opletten er in onze situatie zoveel mogelijkheden kwamen op financieel gebied. Maar ik was na een tijdje ook wel klaar. De bespaartips kun je overal vinden op internet en ook de openbaringen dat de kwaliteit van leven niet minder wordt door minder geld uit te geven. Bovendien is mijn eigen stijl wat veranderd. Ik ben geloof ik iets minder een schooljuf geworden, heb juist het gevoel dat ik minder weet dan vroeger. Ik ben wat meer beschouwend geworden en laat me graag verbazen.

Minder drang om anderen te leren hoe je moet consuminderen dus. Ik ben gaandeweg meer geïnteresseerd geraakt in geldgedrag zelf. Waarom lukt besparen heel lang wel en ineens niet? En hoe kom je dan weer in de juiste gemoedstoestand? Hoe bereik je een balans tussen lekker leven, sparen en aflossen. Hoe voorkom je dat je doorslaat in vrekkigheid?

Geldtips als in 'beleggingen en aandelen en plannen om volledig financieel onafhankelijk te worden', heb ik niet voor de lezer. Ook omdat mijn blik meteen op wazig gaat als iemand het daar wel over heeft. Hoewel ik een Pietje Precies ben, ben ik op dat gebied heel erg vaag.

Erica Verdegaal schreef laatst een leuk artikel over dat geldgedrag alles te maken heeft met je geldachtergrond. Ieder mensen heeft bepaalde overtuigingen over geld en die kunnen je belemmeren. In ieder geval beïnvloeden ze je geldgedrag. Denk aan 'als je voor een dubbeltje wordt geboren, zul je nooit een kwartje worden'. Dat dus, vul maar in.

Die overtuigingen worden deels bepaald door je omgeving waarin je opgroeide. Voorkeuren die gebaseerd zijn op iets uit je jeugd, kunnen heel intens zijn. Denk maar aan de soep die je moeder vroeger voor je maakte als je ziek was. De smaak van die soep, de herinnering aan die soep, levert een bepaalde emotie op. En nooit zal het je lukken om hem zelf zo lekker te maken.

Mijn overtuiging dat beleggen niets voor mij is, heeft alles met mijn vader te maken. Het was een voorzichtige man die mijn moeder zeer goed verzorgd heeft achtergelaten door zijn spaargedrag. Maar risico nemen was er nooit bij.

Hoewel ik graag denk dat ik verschil van mijn vader, lijk ik juist erg op hem. Ik ben zelf ook heel voorzichtig geworden. Ik snap niets van beleggen en denk al snel dat het erg ingewikkeld is. Ik zeg ook dat het me niet boeit. Omdat ik ergens vind dat zo met geld omgaan (lees: risico's nemen) niet fijn is.

Ik ben dus niet van de lange lijn, best kneuterig inderdaad wat dat betreft. Maar ik vind het wel leuk om daar naar te kijken en er over na te denken. Waarom ben ik zo? Heb ik daar last van? Levert mijn geldgedrag iets op of brengt het me in de problemen?

Geldgedrag wordt natuurlijk niet alleen bepaald door waar je vandaan komt, maar ook door je omstandigheden nu. Ik kan niet zoveel met financiële plannen om zelfstandig te worden. Ik kan niet eens werken, laat staan dat ik zoveel kan verdienen met werken en zo slim met mijn geld kan omgaan, dat ik eerder kan stoppen met werken om te gaan rentenieren.

Uiteindelijk komt het erop neer dat ik meestal maar gewoon zonder al te grote problemen het einde van de dag probeer te halen, zonder dat ik teveel inteer op mijn energiereserves. Dat ik voldoende leesvoer in huis heb. Dat we niet rood staan. Dat er wat geld is om pech op te vangen. Ik kijk wel zover vooruit dat ik weet dat het goed is om de hypotheek af te lossen. De dalende maandlasten maken ons immers minder afhankelijk van de bank. We sparen voor de buffer en de studie van kind en gebruiken wat er overblijft om af te lossen. Geld om te beleggen is er dus niet. Maar dat is wel het gevolg van keuzes, dat besef ik me.

Een groot masterplan waarin geld mij leidt naar de voltooiing van mijn persoonlijke levensmissie heb ik niet. Sterker nog, ik vind dat zelfs heel pijnlijk om daarover na te denken. Ik weet dat je niet moet denken in beperkingen maar in mijn situatie is het voor mijn gevoel gewoon heel zinloos om te bedenken wat ik graag met mijn leven wil. Welke missie ik wil voltooien. Ik kan wel duizend dingen bedenken die ik graag zou willen doen maar de realiteit is dat ik blij ben als ik op een dag kan douchen, koken en een boodschap doen.

Financieel onafhankelijk zijn lijkt mij fijn omdat ik denk dat ik me dan geen zorgen hoef te maken om geld. Maar is dat dan ook het geval? Ik denk het eigenlijk niet. Wat je hebt kun je kwijtraken. Bezit en vermogen kunnen waardeloos worden. Sta je daar met je plan. En dan nog, dan ben ik financieel onafhankelijk. Kan ik dan meer dan nu? Nee. Want wat ik kan, word vooral bepaald door mijn fysieke staat.

Financieel onafhankelijk zijn mag van mij zo worden ingewisseld voor een gezond functionerend lijf. Dat bepaalt denk ik ook mijn kneuterigheid. Ik kan gewoon niet zo ver vooruit kijken met de realiteit van nu.  Dat is niet erg. Ooit was het wel heel erg maar het is nu zoals het is. Het helpt mij nu om niet groots te denken. Ik denk vooral aan vandaag en ook wel aan volgende week. Maar verder kijken heeft niet heel veel zin voor mij.

Het is gewoon niet mijn weg naar geluk. Voor de één is dat wel financieel onafhankelijk zijn. De ander emigreert naar het buitenland of maakt zijn eigen lijm om het milieu zo min mogelijk te belasten. Mijn weg naar het geluk loopt via mijn lichaam en geest. Ik wil worden wie ik ben in dit lichaam. Ik wil dit mens zoveel mogelijk ruimte geven ondanks de omstandigheden. Dat lukt voor nu het beste door meer van dag tot dag te leven, geen al te grootse plannen te maken en daar af en toe een stukje over te tikken ;-)

Heb jij een levensmissie? En wat voor effect heeft dat op jouw geldgedrag?

maandag 29 augustus 2016

De laatste vakantieweek

De laatste vakantieweek was natuurlijk super! Al hing de wolk van 'volgende week moet ik weer naar school' wel heel erg boven het hoofd van puber, desondanks hadden we het heerlijk. Zijn wens om de laatste week ergens te gaan lunchen en naar de bioscoop te gaan is voor de helft uitgekomen. De bioscoop lieten we maar zitten, het weer was daar echt te mooi voor. Wel ging hij vrijdag met zijn vader naar het strand bij Callantstoog.

De week in foto's:

 

Ik maak sinds een paar weken mijn eigen yoghurt. Voor mijn verjaardag vroeg en kreeg ik een yoghurtmaker. Ik las ergens dat je yoghurt lactosevrij kunt maken door hem 24 uur te laten staan, in plaats van de normale 10 tot 15 uur. Ter voorbereiding was ik ook al probiotica gaan slikken. Nu geniet ik dus sinds een paar weken af en toe van een yoghurtontbijt. Wat een zaligheid!


  

Groei en bloei in de tuin. Dibbes zit regelmatig in deze plantenbak, dus moest Moos even een puntje maken...

  


Met S. ging ik uit lunchen bij Oranje Buiten, een strandtent aan het IJsselmeer. Relaxte plek, schitterend uitzicht en bezoek van een sprinkhaan die ook in onze lunch geïnteresseerd was.




9 van de 10 keer is dit in de ochtend mijn uitzicht als ik wakker word. Gerrie en Dibbes wisselen elkaar af, dit keer was het Gerrie die me wakker hypnotiseerde....


Ik ben geen spelletjesmens maar S. had tot zijn grote vreugde nog een bon die hij kon inwisselen. Wij hebben S. een aantal jaren achter elkaar bonnen cadeau gegeven die goed zijn 'voor een pyjamadag, 'avondmaaltijd naar keuze', 'de baas voor een dag' en dus ook een 'spelletje Monopoly'.


Wat hak- en snijwerk. Dat wordt zo geportioneerd de vriezer ingeschoven en kan ik pakken en verder bewerken wanneer het nodig is. Dit is heel fijn op dagen dat ik me niet goed voel. Ik heb voor dat doel een paar complete maaltijden in de vriezer en wat dingen die nog bewerkt moeten worden. Zo'n zak voorgesneden groenten wokken en met rijst serveren lukt ook prima op mindere of drukke dagen.


Gevulde pan voor meerdere doeleinden. Een deel werd gebruikt als saus om een pizza te beleggen. De rest ging in bakjes de vriezer in. Voor saus of soep, dat maakt niet zoveel uit.


Een deel van de bestellingen die ik deze week deed. Het wachten is nog op een lading kattenvoer en een doos wijn en dan kunnen we voorlopig weer even vooruit!

Fijne week allemaal! Hier is S. vandaag nog vrij en dan vanaf morgen begint het normale leven weer.

vrijdag 26 augustus 2016

Boodschappen, paleo en gemak

Deze maand kocht ik weer flink wat voorraden in. Voor de vakantie hadden we veel opgemaakt en niet bijbesteld en na de vakantie greep ik een paar keer mis. Dus bestelde ik een heleboel in één keer. Meestal spreid ik bepaalde grotere bestellingen maar nu bestelde ik bij Pit en Pit én bij de biologische slager tegelijk.

Gemiddeld bestel ik voor zo'n €80 tot €100 per maand via internet. De reden dat ik via internet inkoop is gemak, soms voordeel en ook wel kwaliteit. Biologisch vlees koop ik wisselend in bij Okvlees, Natuurvlees of Schotse Hooglanders. De kwaliteit en smaak zijn echt beduidend beter dan het biologische vlees dat verkrijgbaar is in de gewone supermarkt. Het wordt diepgevroren geleverd en het is over het algemeen niet duurder dan het biologische vlees in de winkel.

Bij Pit & Pit bestel ik kruiden, kruidenmengsels, rijst en glutenvrije pasta. Ik koop hier in grotere hoeveelheden in (gewoon meteen een paar emmers rijst van 2,5 kilo) en dat scheelt echt als ik het vergelijk met dezelfde soort spullen in de natuurwinkel.  Noten en amandelmeel koop ik bij de Body- en fitshop en de rest zoals kokosolie en amandelmelk google ik altijd even omdat die meestal wel ergens in de aanbieding zijn.

Dit jaar gaven we tot nu toe gemiddeld €498 per maand aan boodschappen uit. Dat is voor eten, drinken, schoonmaakartikelen en ook drogisterijzaken als toiletpapier, shampoo en zo. Dit jaar heb ik het werken met vooraf gestelde budgetten gaandeweg wat losgelaten maar grappig genoeg is dit precies het budget wat we voorgaande jaren hadden. Vorig jaar kostte het me alleen erg veel moeite om binnen dat budget te blijven en nu helemaal niet. Ik weet niet precies hoe dit kan, boodschappen zijn niet goedkoper geworden afgelopen jaar en groot inkopen wegens voordeel doe ik al jaren, dus daar ligt het niet aan.

Sinds afgelopen najaar tot mei van dit jaar hadden wij een paar keer per week twee gasten die hier om praktische redenen mee aten. Voor het gemak heb ik toen het paleo eten los gelaten. Ik vond het best wat 'gedoe' om ineens voor meer mensen te koken, die allemaal verschillende eetwensen hebben (wel gezellig natuurlijk maar ik leef normaal in een bubbel). Naast mijn onhandige sensitiviteit voor gluten en intolerantie voor lactose hadden 3 van de 5 ook behoorlijk wat persoonlijke voor- en afkeuren. De 5e niet, dat is mijn man en die lust echt alles wat ik hem voorzet.

Uit gemak ben ik daarom iets anders gaan koken dan ik normaal deed. De afgelopen jaren was de basis namelijk paleo met wat aanvullingen voor de man en kind. Maar nu met meer eters met eigen voor- en afkeuren werd me dat te ingewikkeld. Dus werd het 'gewoon' rijst/pasta/aardappelen met groente/vlees of vis. En eigenlijk ben ik dat blijven doen, ook nadat het vele mee eten na mei stopte (omdat ze een huis hadden gevonden). Zo koken levert namelijk ook wel gemak op. Ik draag de laatste tijd wat vaker het koken over. Niet omdat ik het niet leuk vind maar omdat ik dan iets anders met mijn energie wil doen. En het is gewoon makkelijker voor de man als hij dan niet per se een paleo maaltijd moet maken met allerlei aanpassingen voor kind want die blieft dat niet.

Zoveel mensen, zoveel wensen. Ik kies momenteel voor gemak en voor die maaltijden die we allemaal lusten en die door iedereen in elkaar gedraaid kunnen worden. Dus eten de mannen meestal gewoon mee met mijn glutenvrije pasta en noedels. Ze vinden die prima te doen en het scheelt gekloot met meerdere pastapannen voor één maaltijd.

Jammer vind ik het wel. Zelf vind ik paleo eten echt heerlijk. Maar het leverde me weinig gezondheidswinst op (daar was het me allemaal om te doen) en hoewel paleo koken op zich niet ingewikkeld is, vind ik paleo koken voor mezelf en dan ook iets anders voor anderen die zo niet willen eten, wel een gedoe. De keren dat ik zonder energie toch meerdere keren per week naar de winkel ging om groenten in te slaan (paleo is heel veel groenten, meer dan in mijn koelkast passen) hebben mij doen beseffen dat ik verkeerd bezig was. Iets doen waar je eigenlijk geen energie voor hebt om een eetstijl te volgen in de hoop op meer energie....tja. Dus heb ik het (na 2,5 jaar) losgelaten en kies ik voor gemak. En al dat gemak - hè hè  daar komt die clou - scheelt grappig genoeg wat geld. Ik geef dit jaar gemiddeld € 30 per maand minder uit dan andere jaren.

Nou, dat was een lang verhaal om te vertellen dat ik geen paleo meer eet en wat makkelijker ben geworden met koken...Helemaal geen paleo meer? Soms wel, soms niet. Gewoon afhankelijk van de dag en hoe ik me voel. Maar ik leg mezelf niet meer een eetregime op. Net als met het loslaten van de budgetten is het goed voor mij om ook eetregels los te laten. Leven met een glutensensitiviteit- en lactose-intolerantie is al ingewikkeld genoeg zonder dat ik dan ook nog een leefstijl volg die nog meer ge- en verboden oplegt.

Natuurlijk is het mogelijk om het eten zo te plannen dat paleo eten wel mogelijk is. Gewoon een beetje handig plannen en nadenken wanneer je wat eet. Maar dat is het hem nu juist. Ik wil dat niet meer, al dat geplan en nadenken triggert mijn brein op een verkeerde manier. Het gaat er bij mij juist om dat ik loslaat, dat ik niet bedenk hoe iets moet maar dat het gaat zoals het gaat en ik gewoon mee zwem met de energie van het moment. Dat ik nu doorheb dat ik ook op eetgebied kan loslaten is winst.

Zo, en dan ga ik nu mijn zelfgemaakt lactosevrije yoghurt op eten!

donderdag 25 augustus 2016

De buffer

Gisteren schreef ik dat de buffer niet zo hoog is als andere jaren en dat door tussenkomst van wat noodzakelijke uitgaven de buffer eerder omlaag dan omhoog ging. En dat er van aflossen nog niet heel veel is gekomen dit jaar.

Wat is een goede buffer? Hoe hoog zou die moeten zijn? Wanneer voelt het goed? Dat is een vraag die jullie vast herkennen.

Kathy schreef in een reactie:
'Maar ook wij willen de buffer eerst weer wat ophogen, maar ik blijf dit moeilijk vinden wat of je hier voor moet reserveren.
Buffer voor het huis, buffer voor zorg/gezondheid. Wij zijn vijftigers en
er komt een tijd dat we daar meer geld voor moeten hebben denk ik.
Dan nog een potje voor wat plezier ook in de toekomst.
Wij ontvangen weinig pensioen en gaan er dus straks waarschijnlijk op achteruit.'


Iemand anders schreef een hele hoge buffer aan te houden om zo elke tegenslag of zorguitgave zelf te financieren, in plaats van dure verzekeringen te betalen. Op termijn wordt hier winst mee behaald.

Maar ja, wat is een hele hoge buffer? €100.000? €20.000? €10.000? Wat ik hoog vind, is voor een ander laag. De hoogte is net zo persoonlijk als smaak. En wat ik sober leven vind, is voor een ander heel luxueus wellicht. 

Natuurlijk kun je de hoogte van een buffer baseren op wat anderen in jouw situatie ook doen. Je kunt bij het Nibud de bufferberekenaar invullen. Maar ook dat zegt niet zo veel, tot weinig. Want iemand die nooit ziek is (althans tot nu toe), geeft weinig uit aan zorg en zal zich niet aanvullend verzekeren waardoor er meer overblijft om te sparen. En iemand die hobbelt van pech naar pech en een beugel nodig heeft, die is aanvullend verzekerd omdat dit wél goedkoper is in plaats van alles zelf te dragen (ja, ik heb het over mijzelf...).

Bovendien vind ik de bufferberekenaar soms wat onduidelijk. Want het houdt bijvoorbeeld geen rekening met toekomstige uitgaven als een studerend kind maar wel met vervanging van een auto. Maar, er wordt niet gevraagd hoe snel de auto zou moeten worden vervangen. Wij zijn bijvoorbeeld nu aan het sparen voor een andere auto die naar verwachting over een jaar of 4 wordt gekocht. Het Nibud telt de aanschafprijs van een auto meteen bij je noodzakelijke buffer.

Getallen zeggen niets, leefwijze, persoonlijke situatie en vaste lasten wel. Iemand raden in wat een goede buffer zou zijn, is bijna niet mogelijk zonder dat achtergrondplaatje te kennen. En dan nog? Kun je flexibel zijn op het moment dat er iets verandert in je situatie? Beschik je over veerkracht en aanpassingsvermogen? Op het moment dat hier een inkomensdaling is, zal er ook een daling in de lasten zijn. Ik weet immers goed waar de ruimte zit. Het zal alleen niet meer mogelijk zijn om veel te blijven aflossen. Dus is het dan een overweging om te verhuizen naar een goedkopere woning. En dát is dus juist weer een goede motivatie om te blijven aflossen om dat scenario te voorkomen.

Mogelijke punten ter overweging bij het bepalen van de hoogte van een buffer zijn:
Vervanging van apparaten/onderhoud aan huis
Ik houd al jaren een lijstje bij van alle apparaten in huis, wanneer ze ongeveer aan vervanging toe zijn en wat dat ongeveer gaat kosten. De totaalwaarde van die lijst bedraagt  meer dan de hoogte van onze buffer. Maar ik kijk vooral naar de uitgaven die we binnen nu en ongeveer drie jaar kunnen gaan verwachten. Dat is een leidraad voor ons. 

Pech en onvoorzien
Omdat het leven niet maakbaar is, houden we ook rekening met pech. Spullen gaan soms veel eerder kapot en soms maak je andere keuzes dan je eerder dacht. Het is fijn als daar ruimte voor is.

Lekker vaag en niet te meten: 'wat voelt goed'?
Onze buffer nu is €7000,- . Dan heb ik het over geld dat nodig is bij pech en vervanging spullen. Niet over een studie voor kind of een andere auto, die reken ik voor het gemak niet bij de buffer. €7000 voelt voor mij net iets te laag. Komt er veel pech achter elkaar, dan is de bodem best snel bereikt. Eerder hadden we een buffer van €10.000,- dat voelde beter. Dat is iets waar ik nu weer naartoe zou willen. Dat iets beter voelt is vrij abstract natuurlijk. Want ook bij een buffer van €10.000 kunnen er dingen gebeuren die we niet op voorhand weten en waardoor je zo door je geld heen bent.

Uiteindelijk is het toch wat natte vingerwerk. Onze buffer zou hoger kunnen zijn maar wij kozen er tot nu toe voor wat overblijft na aftrek van de lasten niet op een spaarrekening te parkeren maar te gebruiken ter aflossing van de hypotheek. Kijk ik naar de verre toekomst dan is mijn beste pensioen volgens mij nog altijd een afgeloste hypotheek en daardoor maandlasten die te behappen zijn. Omdat ik ervan uitga dat we de hypotheek hebben afgelost voor ons pensioen, zijn er nog wel wat jaren dat we dan maximaal kunnen sparen, na het aflossen van de hypotheek. Maar ja, niet als ons inkomen al voor die tijd daalt.

Natuurlijk kun je ook op andere manieren de hoogte van een buffer bepalen en beïnvloeden. Je kunt bijvoorbeeld gaan 'downgraden' en veel goedkoper wonen. Zo ben je eerder van die hele hypotheek af. Hoe dat in zijn werk kan gaan lees je onder meer op het blog van verlossende aflossers. Of je verkoopt je huis en kiest voor een alternatief van een tiny house, zoals een vriendin van mij nu doet. Dat zijn keuzes die mensen kunnen maken. Maar die hier in huis onbespreekbaar zijn. Niet iedereen wil minimaliseren of klein wonen. Sterker nog ik moet er niet aan denken. Ik heb van mijn 18e tot mijn 36e héél tiny gewoond en geniet nu nog steeds enorm van de extra meters woonruimte die we nu hebben....

Uiteindelijk is het bepalen van de hoogte een buffer koffiedikkijken, Ik was natuurlijk heel blij de afgelopen jaren dát er een buffer was. We kunnen immers veel makkelijker dan voorheen pech opvangen. Maar het is toch een kwestie van 'wat als' dan 'dit'. Gebeurt 'dit' niet dan is het vast 'dat'. Het leven is niet maakbaar en de beste buffer bestaat vooralsnog uit veerkracht, creativiteit en flexibiliteit.


woensdag 24 augustus 2016

Aflossen, hoe gaat het daar eigenlijk mee?

Zeg, hoe gaat het eigenlijk met aflossen? Het is akelig stil op dat gebied. Komt dat omdat ik zoveel bezig ben met geld overmaken en de dalende schuld moet bijhouden? Of is het omdat ik niets te melden heb op aflosgebied?

Nou, dat laatste dus. We losten dit jaar tot nu toe € 1500 af. Toen kreeg ik het in juni wat op mijn heupen wegens een buffer die ik wat te laag vind, onrust op het werk van M. en klussen die er gedaan moeten worden en die geld kosten. We besloten even te stoppen met aflossen en in plaats daarvan het geld dat daarvoor bestemd is te parkeren op een spaarrekening. Dus werd dat geparkeerd, ik haalde er wat van af, maakte er weer geld naar over en ja, nou nu staat er maar liefst €300 op. Terwijl we de 6000 wilden halen dit jaar. Nu had ik dat plan al wel losgelaten omdat ik sowieso wat meer wilde loslaten op financieel en administratief gebied. Iets meer 'joie de vivre' is welkom op dat vlak bij mij.

Soms komt het leven er gewoon tussendoor, matrassen die gekocht moeten worden, apparaten die moeten worden vervangen. We hebben niet met geld gesmeten of rare dingen gedaan, Maar het is wel zo dat de buffer sinds het opknappen van de tuin vorig jaar gewoon niet zo hoog is als andere jaren en dat dit niet goed voelt. Stel dat onze verwarmingsketel ermee ophoudt (hete luchtverwarming, bijna 20 jaar oud dus niet ondenkbaar dat deze binnenkort moet worden vervangen en een nieuwe kost zo €4000) dan kopen we weliswaar met gemak een nieuwe maar dan moet er niet ook een lekkage aan het dak voorbij komen, want dan is de buffer meteen zo goed als weg.

Dus sparen we gewoon wat door en kijken we aan het eind van het jaar wat goed voelt op aflosgebied. Wel merk ik dat nu weer wat meer gemotiveerd raak. Het jaar is al ver over de helft maar ik hoop toch wel dat we ergens rond de €4000,- in totaal gaan uitkomen, dus nog €2500 te gaan. Wat me extra motiveerde is het bericht van een vriendin die onlangs mailde dat haar huis is verkocht. Ze gaat met haar vriend een ander huis laten bouwen en heeft haar huidige woning verkocht. De afgelopen jaren hebben zij flink afgelost, iets wat vrij abstract voelde omdat je tijdens het aflossen daar weinig van merkt natuurlijk, buiten wat dalende rentelasten. Maar nu zo met de verkoop van hun huis komt het er wel op neer dat ze in hun nieuwe huis hypotheekvrij zullen gaan wonen. Nou, en dát nieuws werkt wel behoorlijk motiverend op mij!

Hebben jullie ook wel eens een aflosdip of aflosstop? Hoe gaan jullie daar mee om?

dinsdag 23 augustus 2016

Nooit meer een Kobo e-reader!

Nou, deze ezel stoot zich zonder probleem meerdere malen aan dezelfde steen! Omdat mijn Kobo e-reader kapot was en niet meer te maken, kreeg ik mijn geld retour van Bol. Het viel nog ruim binnen de garantie van twee jaar. Ik wist niet goed wat te doen. Een andere merk kopen of hetzelfde merk, ervan uitgaand dat het waarschijnlijk gewoon vette pech was dat het ding al na 8 maanden zijn laatste adem uitblies?

Eén ding wist ik wel, ik moest niet zo tutten. Veel lezers vonden het onzin dat ik wilde wachten op een aanbieding en eigenlijk hebben jullie gewoon helemaal gelijk. De vorige kocht ik ook in een aanbieding en dát geld kreeg ik retour. Deze knieperd had geen zin om er geld op toe te leggen. Maar, uit jullie reacties bleek dat ik wel erg streng ben voor mezelf. Vanwege dat én de reactie van de man (koop dat ding gewoon, is voor jou een levensbehoefte) besloot ik te gaan voor het makkelijkste en het snelste: een nieuwe Kobo maar dan een upgrade, net een maatje groter omdat het me prettiger lezen lijkt. De Kobo Glo die ik had is namelijk wel heel erg klein. Dus kocht ik een maatje groter.

Die kwam zaterdag al binnen. Jeej! Alles inpluggen dan maar. En wat gebeurde er? Niets. Helemaal niets. Ook dit apparaat werd niet herkend door mijn laptop, of die van kind wat ik voor de zekerheid wel even controleerde. De sony-reader van de man maakt daarentegen wel zonder problemen contact met de laptop en met mijn calibre-ebibliotheek. Maar die e-reader wordt helaas niet meer geproduceerd, anders wist ik het wel.

Die Kobo ging dus dezelfde dag al weer retour. Wat het is? Bloglezeres Ilse wist een gelijksoortig probleem met haar Kobo te melden na een windows 10 update. Wat heel goed mogelijk is en veel verklaart. Wel jammer dat de reparatieservice van Bol daar geen melding van maakt. Ik ben vast niet de enige met dit probleem. Kan me zo voorstellen dat de Bol klantenservice nu vast overspoeld wordt met Kobo e-readers. De klantenservice van Kobo zelf had trouwens ook geen zinnige verklaring. Mijn mail met vragen naar de Nederlandse klantenservice leverde een volslagen onbegrijpelijk antwoord op, waarbij overduidelijk google translate een rol in heeft gespeeld.

Dus nu verkeer ik in een impasse en weet ik het even niet.  Ik ga alle tips die jullie mij gaven naar aanleiding van de eerdere blogposts hierover maar even teruglezen. Waarvoor hartelijk dank trouwens! En na het lezen van die tips stort ik me op de fysieke boeken die ik gelukkig hier nog hebben liggen. Lang leve papier!